ژئو صد دروازه

حدود نیمی از قلمرو شهرستان کوهستانی است که عمدتاً در قلمرو شمالی و شمال غربی شهرستان گسترده است و مشتمل بر چین خوردگی هایی از رشته کوه های البرز است که به تبعیت از روند سلسله جبال البرز مرکزی با جهت شرقی – غربی در شمال و به طور پراکدنه نیز در قلمرو غربی ناحیه امتداد یافته است .

مهمترین ارتفاعات شمال ناحیه ، کوه های سر تنگه ، نمازگاه و لب نسار است . سفید کوه و اسکندر مهمترین ارتفاعات غربی ناحیه است که خط الرأس این ارفاعات شهرستان دامغان را از شهرستان سمنان  متمایز می سازد . از شمال و شمال غربی به جنوب شهرستان از ارتفاعات کاسته شده و نهایتاً به گستره های کویری منتهی می شود . بر این اساس چشم انداز مرفولوژیک ناحیه دامغان ، از شمال مرتفعات البرز و از جنوب گستره های کویری است . فضاهای شهرستان دامغان از نظر ناهمواری و عوارض توپوگرافیک و بر مبنای ارتفاع سه تیپ متمایز در بر می گیرد که مشتمل بر فضاهای مرتفع (بین 2000 تا 3500 متر ارتفاع) فضاهای نیمه مرتفع (با ارتفاع 1000 تا 2000 متر) و فضاهای کویری و کم ارتفاع است .

اکثر روستاهای شهرستان در فضاهای نیمه مرتفع استقرار یافته اند که کمابیش منطبق با گستره دشت دامغان است .

شیب شهرستان دامغان از شمال به سمت جنوب رو به کاهش است . به طوری که بخش هایی از شمال شرقی شهرستان دارای شیب بیش از 50 درصد است با پیشروی به سمت غرب و جنوب از شیب آن کاسته می شود . بخش شمال غربی ناحیه دارای شیب های زیاد و گوناگون است به طوری که در آن از شیب بیش از 50 درصد تا اراضی دارای شیب 1 تا 3 درصد نیز دیده می شود . روستاهای شمالی شهرستان دامغان ، بیشتر در میان شیب های کم و تا کمتر از 10 درصد استقرار یافته اند .

روستاهای قلمروی میانی شهرستان اغلب در اراضی با شسب بسیار کم و تا کمتر از 1 درصد واقع شده اند . این قلمرو ار بهترین شرایط برای فعالیت کشاروزی برخوردار است .